Ik loop sinds eind 2007 survivalwedstrijden. Hier train ik dan ook voor, in ons prachtige survivalbosje in Almelo. De wedstrijden loop ik (helaas nog) met wisselend resultaat. De ene keer goed, de andere keer echt...
Ach een kwestie van trainen.
Wat ik echter wel heb gemerkt in de relatief korte tijd dat ik nu survival is dat de wedstrijden vaak niet alleen zwaarder worden, maar ook steeds meer "vreemde" hindernissen krijgen. O.a. netje onderlangs met een olievat (Neede), Een gymzaalklimrek (Vollenhove), een steigerpijp swing-over in Leeuwarden En dan vooral de laatste run in Westerbork een gladde buis swing-over!!! Een gladde pvc buis van 30cm doorsnee die als swingover moest worden genomen. Een mooie uitdaging opzich. Maar dit bleek voor velen een bandjesvreter te zijn.
Nu heb ik opzich niks tegen pittige uitdagingen, graag zelfs. Maar is het doel van de survival niet om alles zo dicht mogelijk bij de natuur te houden? Een strijdt tegen haar (natuurlijke) elementen? Lees bomen,water, touwen, akkers enz...
We moeten het mijn inziens niet te ver laten doorschieten, zodat we straks allerlei mechanische hindernissen krijgen?
Ik kan me ook best voorstellen dat organisaties een run zo gevarieerd en uitdagend mogelijk proberen te maken, maar in plaats van zo'n gladde pijp/buis, zou je misschien ook een touw-swing-over kunnen doen? (Dik, dun, kort, lang) 3 achter elkaar bijvoorbeeld...Dat ga je op het eind ook wel voelen denk ik.
Ik ben erg benieuwd wat jullie mening is hierover, en of het een discussie waard is.
Laat ik even voorop stellen, dat het absoluut geen verwijt is naar de organisaties. Ik heb met volle teugen genoten van hun wedstrijden. Maar meer over de survivalrun in het algemeen, en dat we het ook "haalbaar" moeten houden.
Met vriendelijke en sportieve groet
Pleun
