Zaterdag 23 januari 2010.

We waren er klaar voor: 2 dagen geheel selfsupporting lopen en bivakkeren op Terschelling. Daarom hadden we beiden een rugzak van ca 13kg bij ons. Niet bepaald licht bepakt omdat we er ook nog mee wilden gaan hardlopen Om 9:30uur meldden we ons bij de organisatie, Kees Geers en Katinka Mulder, die verscholen voor de wind in de terminal van de veerdienst stonden. Per persoon kregen we 3 sets kaarten. Om 9:50uur mochten we als laatste team starten. Binnen tekenden we de 9 punten in die voor die dag gezocht moesten worden, dit over een afstand van ca 20km.

Het intekenen ging prima en we lieten daar, in de terminal, al een team achter ons. Buiten was het guur. Snijdende wind. Gewoon in beweging blijven is het devies. Na 3,5 km liepen we tegen het eerst punt aan, een duidelijk aanwezige paal. We zagen 3 andere teams, in mijn ogen super oriënteerders want het was nl hun bond die dit organiseerde, zoeken in de duinen naar het punt. Daardoor raakte ik in vertwijfeling want ze waren ruim voor ons vertrokken en nog aan het zoeken. Eigenlijk waren wij wel zeker van onze zaak en noteerden we de code op de paal. In looppas ging het verder over het Terschellingerstrand. Heerlijk zo aan zee waar al je besognes weg waaiden en dat konden we beiden wel gebruiken. 5km verder op het strand en nog 2 cp’s rijker, gingen we wat meer van het strand af. Hier en daar kwam een fikse duin en steeds meer heide. Het 5e punt was irritant en daarbij zat ik goed mis. Gelukkig doen wij aan goed teamwork en Gerald, alias Igor, had in de smiezen dat we goed fout zaten: we zaten een meer te ver (rijsplak).Dit kostte veel tijd.

2,5km verder naar het westen kwam het 5e punt in een “terreinplooi”. Zo’n omschrijving kom je volgens mij alleen maar tegen in de oriëntatiesport, in de wereld die ar heet ben ik hem nog niet tegen gekomen. Het 6e punt lag ergens boven op een heuvel, 2 km vanaf 5. We waren 4uur bezig. Het begon harder te waaien. Nu nog zo’n 5,5 km tot onze bivakplek. Dat is niet ver meer.

We konden weer via het strand gaan, maar dat hadden we al gezien, dus de keuze werd er een over een drassig heideveld. Wrong choice kwamen we later achter: het pad er heen eindigde in een flinke plas. Onze sportschoenen waren helemaal doordrenkt. Maar wat een mooi geluid dat gesplets in het water. Vanuit de verte zagen we een mooi vierkant bos perceel. We liepen naar een hoek ervan. Voordat we het wisten raakten we verstrikt in een soort spookachtig-mangrove bos met kronkelbomen. De strakke contouren van het bosperceel waren compleet verdwenen. Uiteindelijk kwamen we in het echte bos uit en liepen we niet meer tot onze enkels in het water. We waren behoorlijk uit de richting geraakt en dus zetten we het op een draf naar punt 7. Dit was ook ideaal om weer warme voeten te krijgen.

Nu kwam er nog een stuk van 2,5 km door heide en duinen naar punt 8. Geweldig landschap. Nog 750m en we waren op de bivakplek. We hadden geen idee hoe we ervoor stonden. Wat we wel wisten is dat we hebben lopen knoeien naar punt 7 en dat we daardoor ruim 6 uur hadden gelopen.

Kees en Katinka stonden ons op te wachten bij de bivakplek in Oosterend. Ze verrasten ons met het bericht dat we als eersten binnen waren. Onze gevonden codes waren correct. Dat werd een high-five en nu werd er gesnaaid in de chips en borrelnoten. Als plezierige verassing mochten we van de organisatoren even in een huisje om op te warmen dat vonden onze voeten helemaal niet erg. Comfortabel nestelden we ons bij een verwarming voor twee kleine raampjes in afwachting van andere teams. Het daglicht begon inmiddels te vervagen. Anderhalf uur later kwam het volgende team binnen; een dames team genaamd de “Sidonia’s”.  De andere teams volgden snel.

Na het nodige gebunkerd te hebben maakten we ons klaar voor de vuurdoop: in een bivakzak de nacht buiten doorbrengen. Naast dat het de hele dag hard waaide begon het nu ook te sneeuwen. Voor Gerald was dit helemaal een nieuwe uitdaging om zonder overkapping van een huisje of caravan de nachtrust te gaan vinden.

Mijn in de haast geleende bivakzak was een uitdaging op zich. Nadat het slaapmatje er in zat stond deze al praktisch strak. De slaapzak en ondergetekende moesten er ook nog in. Nadat mijn rechterhand de rits tot boven mijn hoofd had gesloten was het een gewriemel om mijn arm weer langszij te krijgen. Ik voelde me net een mummie en even werd ik bevangen door benauwdheid. Lucht uit mijn matje laten bood enige soelaas, nou slaap lekker.

Zondag 24 januari 2010.

Om half zeven begon de dag. De wereld was veranderd in een oase van sneeuw. Een laag van 15cm had alles bedekt. Van Gerald’s bivakzak was een groen bultje te zien. Gaaf. Na een stevig expeditie ontbijt zaten we tjokvol. Tegen half negen meldden de organistoren zich met een mededeling waar we deels blij mee waren: omdat er een pak sneeuw was gevallen in combinatie met de wind was het vermoeden dat niet alle punten meer zichtbaar waren. De punten waren allen vlakbij de grond. De uitslag van gisteren was bepalend voor de zege! Dus ontvingen we de nodige felicitaties en als prijs een flesje met een locale drank op basis van cranberry’s.

Een aantal team liet het erbij zitten. Maar met de “Sidonia’s” deden we nog een onderlinge race om toch alle punten te vinden.

In een geheel witte wereld was het lastiger te oriënteren. We moesten nog scherper op terrein contouren letten. Dit was een goede les. De route van vandaag, terug naar de terminal, was geheel oostwaarts. Via punten in het Hoornsebos, Formerumerbos, Landerumerheide en ’t Grieneplak kwamen we in de buurt van West-terschelling. De Brandaris was een mooi ijkpunt. Vandaag maakten we goed gebruik van de wandelstokken. 10 jaar geleden zou ik hierom gelachen hebben, maar het helpt echt.

Pas anderhalve kilometer voor de terminal passeerden we de “Sidonia’s”, maar die waren ook een uur eerder begonnen.

Al met al een goede ervaring en met de sneeuw des te mooier!

Voor filmpjes en fotos’s:
http://picasaweb.google.nl/martelmeester/NBamm2010
http://picasaweb.google.nl/keesgeers8/Nbamm2010?feat=email

Sites:
http://www.olsport.nl/
http://www.ocprun.nl/

Groet Gerald Gerrits en Patrick Ros